Heb jij ook zo’n stemmetje in je hoofd? Een irritante criticus op je schouder die steeds in je oor fluistert dat je nu écht wel weer eens een update op Facebook moet zetten, een blog moet schrijven of een nieuwsbrief moet sturen?

“Het is te lang geleden…..Je móet nu van je laten horen!”

Maar weet je wat het is? ‘Ze’ zeggen: Je moet wel iets te delen hebben. Iets dat voor je klanten, je lezers, je volgers ook interessant is. En daar loop je op vast. Want je doet natuurlijk veel op een dag. Je zit niet op de bank te wachten tot de klanten komen (toch??) Je hebt het druk!

Maar wat moet je daar dan allemaal over schrijven?

Nog buiten het feit dat je geen tijd hebt ingepland voor het schrijven van updates, blogberichten of nieuwsbrieven. Maar ja, als je niet deelt, hoe weten mensen je dan te vinden? Als je niets van je laat horen, hoe kun je dan nieuwe klanten krijgen? En meer omzet draaien? Winst maken? Om van te leven zoals jij dat wilt?

Hoe goed ik het voor mijn klanten weet… ik beken eerlijk: ik ben er zelf ook weer ingetrapt. Afspraken hier, opdrachten daar, een training volgen bij de ene coach, een challenge bij de andere coach, ik las een boek, haakte een persoonlijk cadeau, schreef en tekende in mijn journal. En opeens waren er een paar dagen voorbij. En toen een week. Het werd Pasen. En er was nog een week voorbij…

Ken je dat… dat het stemmetje op je schouder dan stééds harder begint te roepen?
“Ze vergeten je….!”

(Maar zeg eens eerlijk: wás je me vergeten?)

Ik koos er dit keer bewust voor om het stemmetje te laten voor wat het was. Ik hád even niets inhoudelijks te melden. Ik kon de link nog niet leggen naar de meerwaarde voor jullie. Het boek dat ik las ging over iets spiritueels (en toch zó actueel aards). Het persoonlijke cadeau was gehaakt, iets wat ik ontspannend vind om te doen, maar waar ik me niet persé online mee profileer. De trainingen van beide businesscoaches, daar zat ik nog middenin en moest ik een plekje geven. En de schrijfopdrachten die ik deed waren voor superleuke klanten, maar niet binnen mijn niche van ‘creatieve ondernemers & kunstenaars’.

Maar het was goed.

Je kunt gewoon besluiten dat het oké is.

Ik besloot dat oké was. Ik ging er dóórheen. Door die onrust van ‘ik moet nu eigenlijk iets delen’. Ik zette vanuit spontaniteit wel af en toe iets op Facebook & Instagram, maar verder deelde ik niets.

Ik schreef geen blogs, en geen nieuwsbrieven.

Dat voelde onrustig aan de ene kant, maar ook geruststellend aan de andere kant. “Het hóeft niet. Het móet niet. Het hoeft niet nú. Het mag sudderen. Laat het maar komen zoals het komt.” Het leek alsof die stem in mijn hoofd niet van mij was, maar van iemand met meer ervaring. Iemand met het vertrouwen dat de klik en de inspiratie wel terug zouden komen.

En dat deed het. Ik voel een nieuwe vibe nu, een nieuwe energie om ervaringen met je te delen. Om mijn inspiratie met je te delen.

Want weet je, uiteindelijk ís alles er al. Je hoeft het niet te bedenken. Je moet de rust nemen om het te zíén.

En ik zie het nu steeds beter. Pauze nemen is goed, het laat ál die input en informatie landen. Alles wat je leest, wat je leert, wat er aan informatie op je afkomt, kun je dan pas laten samenkomen met je éigen kennis, zodat het weer tot nieuwe woorden, ideeën en concepten kan leiden. Tot nieuwe teksten.

Dus wil het schrijven even niet? Komen de juiste woorden maar niet in je hoofd? Laat het even voor wat het is. Neem pauze, en luister naar je hart. Want in je hart liggen alle antwoorden op de vraag wat jouw volgende stap nu moet zijn.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment