Ik zit in de tuin en probeer te genieten van de geluiden van vogels, tussen de herrie van de grasmaaier in de buurt door. Mijn gezicht afwisselend gericht naar de zon en naar mijn dagboek op schoot. Ik vertrouw mijn gedachten toe aan het papier. Niets zwaars hoor! Gewoon een beetje onzekerheid over wat iemand vindt van de tekst die ik voor haar schreef, en over het “wachten op goedkeuring van een ander” voordat ik ook blij kan zijn met mezelf. Ik besef me door dit op te schrijven hoe raar dat eigenlijk is. Wachten op de goedkeuring van een ander? Ik ben toch al goed genoeg? Alles is er al. Ik ben.

Ook vertrouw ik aan het papier toe dat ik een blogartikel wil schrijven, maar nog niet weet wat. Het waarom? Mijn vorige twee blogartikelen kwamen zó vanuit mijn hart, zó vanuit mijn ziel. Dat het ongepast voelt om nu opeens weer iets “luchtigs” als een ‘Hoe schrijf je…?’ te publiceren. Of om te schrijven over een artikel dat totaal ergens anders over gaat, terwijl ik voor mijn gevoel nog niet tot de kern ben gekomen van dat wat mijn hart aan je wil vertellen. Op dat moment kijk ik ongemerkt weer op naar de zon, “follow the signs” hoor ik… en er plopt een liedje in mijn hoofd: “Follow the sun”.

Volg de tekens van het universum. Dát! Dat is het! Hier komt weer iets samen van de afgelopen tijd. Ik schreef al eerder dat ik een prachtig mooi boek las laatst, maar dat ik het nog niet kon plaatsen, en daardoor nog niet hier kon delen. Maar dít is het dus. Het boek dat ik las, heet ‘De Alchemist’, van Paulo Coelho’, en het ging precíes hierover. De zoektocht naar de schat van het leven, naar dat éne ding, je waarom, je bestemming, je doel op aarde. En zonder de clou van het verhaal te verpesten, mocht je het nog niet kennen, gaat het over de tékens! Volg je hart, je gevoel, luister naar je intuïtie, ga af op je inspiratie en doe dát wat er aan je trekt. Want dáár gaat het om. (Echt, het boek is zó mooi! Als je het nog niet kent: het is een aanrader.)

En wat heeft dit nu weer met tekstschrijven te maken? Weer álles. Ga op (onder)zoek door te dóen. Of juist niet en ‘sit with it’. Op een bankje, in de zon. Of regen. Wat het dan ook voor jou doet. Waar moet je over schrijven? Hierover: Wat houdt je bezig? Wat las je? Wat zag je? Wat luisterde je? Wat dacht je? Wat voelde je? Wat deed dat met je? Wat leerde je ervan? Vertel je verhalen. De verhalen die zo dicht bij je liggen. De dingen die bijna té vanzelfsprekend zijn. De dingen die jij eigenlijk moeiteloos doet. Maar die voor een ander zó waardevol, interessant, inspirerend en nieuw kunnen zijn.

Je hoeft het niet te verzinnen. Al je verhalen zijn er al. Ja echt, óók bij jou. Luister maar eens.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment