Toen ik eerder schreef over minimalistisch ondernemen in je bedrijf, heb ik nooit voor ogen gehad dat mijn blog zou stilvallen. Dat ik op social media minder zou plaatsen. Maar het gebeurde wel. Alle bouwstenen die leidden tot mijn interesse in minimalisme voor je bedrijf, zorgden ook dat ik onbewust een muur optrok rond mezelf. Binnen die muren gebeurde een hoop. Maar het kwam niet meer naar buiten. Ik communiceerde weinig met jullie over wat er in me om ging (en gaat!). Waarom eigenlijk? Wat leer ik hiervan, en wat heb jij aan dit inzicht?

 

Worsteling tussen persoonlijk en privé bloggen

Ik ben zo iemand die er schrijvend achter komt wat ze denkt en vindt. Ik kan heel open en persoonlijk zijn in mijn communicatie. Zowel 1-op-1 als op mijn blog of social media. Kwetsbaar open zelfs. Maar dit keer was er een stem in mijn hoofd die vond dat wat ik dacht en voelde alleen nog ‘dagboek-voer’ was. Het hoorde niet online zolang ik het zelf nog niet begreep. Bovendien worstelde ik met de grens tussen persoonlijk bloggen voor je bedrijf en persoonlijk bloggen als ondernemer over je privé-zaken. In hoeverre heeft je gezondheid (zowel lichamelijk als geestelijk) te maken met je bedrijf? In hoeverre is dit interessant voor klanten en bloglezers? Ik voelde me kwetsbaar en klein. Ik wilde eerst binnen mijn veilige muur uitvogelen wat het probleem is waar ik nou al maandenlang tegenaan loop, dit ‘even’ oplossen en dan weer naar buiten treden als krachtig persoon. Zodat ik vol zelfvertrouwen kon vertellen dat ik  ‘X’ had, ‘Y’ als oplossing vond, en nu weer helemaal ‘Z’ (onnig) verder ging met mijn leven en met Studio Schrijf.

Maar zo werkt het niet meer.

 

Waarom je toch soms (een deel van) je vuile was moet buitenhangen

Je vuile was buitenhangen is een Nederlands gezegde wat betekent: ‘over onaangename zaken spreken met buitenstaanders’. Buitenstaanders als in: mensen anders dan je lief, je gezin, familie en vrienden. Waarom moet je die onaangename zaken dan delen? En vooral: wat hebben je bloglezers, volgers en klanten eraan als jij je vuile was buitenhangt? (Naast de vraag of trouwe klanten en bloglezers nog bij ‘buitenstaanders’ horen, of dat jullie insiders zijn geworden.)

Dit is mijn visie erop: als freelancer / eenmanszaak ben JIJ het gezicht van je bedrijf. Je klanten willen zaken doen met JOU. Je bouwt ook een vertrouwensband op met je klanten. Als jij niet lekker in je vel zit, merken klanten dat. Ook als je er niet over schrijft of praat. Je bent er met je hoofd niet bij als er dingen spelen in je privéleven, of je reageert misschien anders dan normaal. Jouw klanten en bloglezers hebben dan recht op uitleg. Zonder dat je erover praat kun je geen begrip verwachten. Laat staan steun, troostende woorden of een helpende hand. Bovendien kun je misschien tijdelijk niet jouw befaamde kwaliteit, betrokkenheid en aandacht bieden. Jouw klanten en bloglezers hebben recht op het ware verhaal.

 

Authentiek jezelf zijn & vertrouwen van klanten

Je doet al die tijd moeite om een band met je lezers en klanten op te bouwen. Om kennis te delen en jezelf te laten zien zoals je bent. Om te werken aan de vertrouwensrelatie en wederzijdse betrokkenheid. Maar is dat wel echt zo? Of laat je het liefst alleen de zonnige kant van jezelf zien? Vrolijk, sterk en ‘alwetend’? Succesvol en blij? Met jou gaat het altijd goed. Of op zijn slechts gaat het ‘wel oke’.

Hoe echt en betrouwbaar ben je nog als je dat masker ook opzet en blijft doen wat je deed, terwijl je je vanbinnen of achter de schermen als privépersoon helemaal niet zo vrolijk, sterk en ‘alwetend’ voelt? Als je je allesbehalve succesvol en blij voelt?

Het leven heeft twee kanten. Licht en donker. Zonder donker geen licht. Waarom wil je dan alleen de lichte kant laten zien op je blog? En over de donkere kant in de verleden tijd schrijven, als het al weer achter de rug is en opgelost. Alsof het niet bestaat. Alsof je alleen recht van spreken hebt als alles ‘goed’ gaat?

 

Met de billen bloot

Het is geen geheim dat ik niet lekker in mijn vel zit op het gebied van werk. Om met labels te spreken: ik heb nog geen idee of het een burn-out is, een bore-out, een depressie of iets anders. (Kun je überhaupt een burn-out of bore-out hebben als ondernemer? Wanneer je zelf je eigen werk creëert?) Ik ben er in elk geval mee bezig. Om met hulp uit te zoeken wat er aan de hand is, hoe het ontstaan is en vooral: wat ik er aan kan doen.

Wel voel ik dat er een gigantische switch aan zit te komen. Dat er veel gaat veranderen. Misschien ook wel voor Studio Schrijf. Ik kan en wil dit niet als een konijn uit de hoge hoed toveren. Of zoals ik hierboven schreef: binnen mijn veilige vestingmuur bekokstoven om dan kant en klaar aan jullie op te dienen.

Daarom wil ik toch het bloggen weer oppakken. Het geeft mij structuur en houvast in een tijd die verder verwarrend is voor mij. In de periode van ‘niet-weten’ waar ik in zit. In de worsteling tussen persoonlijk zijn, en privézaken delen.

Ik doe mijn best om inzichten te blijven delen waar jullie ook iets aan hebben. Over schrijven voor je bedrijf. Over persoonlijk bloggen als ondernemer. En vergeef me als het soms (te) persoonlijk of privé wordt, zie het als een uniek inkijkje in wie ik ben als persoon buiten mijn rol van ‘de ondernemer’. Zie het als mijn eerlijkheid dat ik je geen kletspraat op de mouw spelt, door te doen alsof het goed gaat hier, terwijl ik het even niet mer weet.

Durf jij ook je worstelingen en moeilijke momenten te delen als je er nog middenin zit? 

Wat brengt het jou om open en eerlijk te zijn op je blog?

 

1 Reactie

  1. Lieve Petra,
    Wat fijn dat je dit deelt. Want door het delen hou je inderdaad je klanten bij je in het proces waar je in zit. Ik vind het goed om te lezen, want daardoor ga ik ook nadenken over mijn eigen kwetsbaarheid. Laatst ontdekte ik bij mezelf dat ik zo ontzettend mijn bedrijf ben, maar wie ben ik dan? Ik probeer dat nu iedere keer los te koppelen, ik ben Hannah en ik HEB een atelier. Omdat anders mijn stemming meeging met hoe het in mijn atelier liep. Terwijl dat soms best los van elkaar kan bestaan. Niet altijd natuurlijk, want hoe je het ook went of keert, je bent natuurlijk toch een beetje je bedrijf, omdat het zo verweven is met hoe je bent en hoe je jouw eigen ideeën, idealen en creativiteit vorm geeft daarin. Dus daarin kun je denk ik net zo goed een burn-out of bore-out ervaren. Dan vooral omdat het niet meer verweven is met hoe en wie je bent.
    Ik vind het dapper dat je het deelt en blijf je graag volgen in dit proces.
    lieve groet xx

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment